Hoe uw portefeuille decarboniseren?

@Pexels

Door Degroof Petercam

Vandaag zijn veel beheerders “op jacht naar koolstof”. Het concept van het “decarboniseren” van de portefeuilles wordt in dat opzicht vaak genoemd. Wat betekent dit?

Er bestaan verschillende benaderingen om uw portefeuille te decarboniseren waarbij tegelijk alle nodige voorzorgsmaatregelen worden genomen. Men moet echter wel in het achterhoofd houden dat dit concept is gebaseerd op methodologieën die nog niet helemaal perfect zijn. Niet elke fabriek of onderneming is immers al uitgerust met een sensor die de koolstofuitstoot opmeet. De uitstoot wordt daarom gerapporteerd of geschat voor het volledige bedrijf. Bovendien is het extra moeilijk om de directe uitstoot (die wordt geproduceerd bij de vervaardiging van het product zelf) en de indirecte uitstoot (die verband houdt met het gebruik van het product) te berekenen.

Bovendien is de decarbonisering gericht op één enkel aspect van de portefeuille, met name het klimaatrisico. Er wordt geen rekening gehouden met andere beheersaspecten van de portefeuille.

Een eerste methode bestaat erin om te gaan investeren in sectoren met een lage uitstoot. Denken we bijvoorbeeld maar aan een portefeuille die de blootstelling aan de sectoren energie, nutsbedrijven, industrie en materialen volledig of gedeeltelijk wil vermijden. Dat is een vrij beperkende benadering op verschillende vlakken: Ten eerste, omdat de sectoren industrials en materials bijzonder ruim zijn. Bovendien is het mogelijk dat sommige mensen als gevolg van de heksenjacht tegen fossiele energie de olie- en gassectoren radicaal links laten liggen. Indien hun inspanningen op dat vlak als ontoereikend worden beschouwd, kan een uitsluiting ervoor zorgen dat we een “point of no return” bereiken op dat vlak. De energieomslag naar een lagekoolstofeconomie moet gepaard gaan met een dialoog met alle spelers en stakeholders. Alleen zo kunnen we een ambitieuze en haalbare omslag bereiken.

Een tweede en meer courante methode voor decarbonisering bestaat erin om de koolstofafdruk van een portefeuille te gaan berekenen, met als doel om deze op termijn te gaan verminderen ten opzichte van een andere portefeuille of benchmark. De doelstelling van de koolstofafdruk van een portefeuille is om het koolstofrisico van een portefeuille in kaart te brengen, met het oog op de omslag naar een lagekoolstofeconomie. Hiervoor wordt de totale koolstofuitstoot van individuele uitstoters berekend en gerapporteerd in functie van hun totale omzet (benadering van de koolstofintensiteit). Deze berekeningsmethode is gebaseerd op degene die erkend werd door het Global Greenhouse Protocol en omvat scope 1 uitstoot (directe uitstoot van bronnen die in handen zijn van of gecontroleerd worden door de uitstoter die de uitstoot bekendmaakt) en scope 2 (directe uitstoot die verband houdt met het energieverbruik (elektriciteit, warmte, stoom) die vereist is voor de vervaardiging van het product zelf).

Deze methode heeft twee voordelen: Hoewel de meting van de koolstofafdruk nog niet 100 % op punt staat, kunnen we hiermee in eerste instantie wel een globale inschatting maken van het risico en dit afzetten tegenover verschillende indicatoren. Bovendien getuigt deze doelstelling om deze koolstofafdruk te verminderen van een sterke behoefte om vooruitgang te boeken en echt bewustzijn te creëren rond de milieuproblematiek.

Het roept echter ook vragen op rond de methodologie die gebruikt wordt. Zo heeft de berekeningsmethode van de koolstofafdruk verschillende tekortkomingen (directe en indirecte uitstoot, vertraagde of geschatte uitstoot, toepassingen op minder traditionele activaklassen, enz.). Daarom is een beleggingsproces en een portefeuilleconstructie die uitsluitend steunen op deze graadmeter intrinsiek risicovol.

De meeste beleggingsoplossingen zijn gebaseerd op de optimalisering van de koolstofafdruk van de portefeuille, door individuele lijnen te overwegen of onderwegen op basis van hun uitstootschattingen. Bovendien wil deze benadering de totale uitstoot van de portefeuille binnen een bepaalde termijn gaan verminderen. De technologie staat ook niet stil. Indien de portefeuille ongewijzigd blijft, kan de koolstofafdruk geleidelijk aan afnemen. Afhankelijk van verbeteringen in de berekeningsmethodologie, zal de koolstofafdruk immers toenemen of afnemen als gevolg van een eenvoudige methodologische verandering.

Daarom wordt algemeen aangenomen dat de koolstofafdruk geen volledig sluitende graadmeter is. Het is niet aangewezen om een beleggingsstrategie te gaan opbouwen die uitsluitend gebaseerd is op de koolstofafdruk. Dat neemt niet weg dat hij een indicatie geeft van het klimaatrisico. Daarom is hij wel relevant, aangezien klimaatverandering gepaard gaat met financiële en economische risico’s op korte en middellange termijn. Het is daarom bijzonder belangrijk om rekening te houden met klimaatrisico voor het beleggingsproces. Dit moet gebeuren op een weloverwogen en verstandige manier, door analisten en beheerders die zich ten volle bewust zijn vanalles wat er speelt in de sectoren die zij opvolgen, en dit dankzij diepgaande fundamentele research.

Lees ook corner Duurzame Beleggingen

Dit bericht is geplaatst in Duurzame beleggingen met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *