Monetair beleid heeft veel weg van op ijs rijden

William hand high-rDoor William De Vijlder, Group Chief Economist, BNP Paribas

Op gladde wegen rijden is lastig en vergt veel ervaring. Te pittig en je gaat over kop, te voorzichtig en je komt amper vooruit. Hetzelfde geldt voor het monetaire beleid dat een echte evenwichtsoefening is geworden.

Om dit te verklaren, moeten we terugkeren naar de Grote Recessie van 2008-2009. Die werd onder meer veroorzaakt door buitensporige schulden van de gezinnen in bepaalde landen, vastgoedspeculatie, financieringsmechanismen met aanzienlijke hefbomen, enz. Resultaat: massaal baanverlies, een structurele verstrakking van de regelgeving in de financiële sector, een staatsschuldcrisis in de eurozone en een sterke deflatoire trend. Deze lijst is niet uitputtend, maar volstaat om te begrijpen waarom het klassieke monetaire beleid (renteverlaging) niet het verhoopte effect had. We kregen dus wereldwijd te maken met een onconventioneel beleid (geld drukken). Meerdere landen zochten inderdaad hun heil al bij de geldpers (de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Japan) of deden dit recent (de eurozone).

De grote vraag vandaag is hoe we kunnen weten wanneer en in welke mate dit monetaire beleid een impact zal hebben op de activiteit en de inflatie, nu de eerdere verbanden tussen monetaire beslissingen en hun impact op de economie (het multiplicatoreffect in economentaal) op losse schroeven staan. Eenzelfde probleem doet zich overigens voor in de analyse van de gevolgen van de verzwakkende euro of de dalende olieprijzen. In het verleden gaf een daling van de prijs van een vat olie met 10 USD de groei van de eurozone een impuls van 0,4%. Met hoeveel moeten we dat cijfer vermenigvuldigen als we weten dat de daling die in 2014 begon groter is, zelfs gecorrigeerd voor de daling van de euro? Zelfde vraag voor de verzwakking van de euro: impact op het bbp van 0,7% na een jaar, maar hoe staat het vandaag? Om terug te keren naar onze metafoor: de overdracht tussen de gashendel en de snelheid van de wielen in een wagen is moeilijk te beheersen.

De ECB loopt weinig gevaar mocht ze de effecten van de diverse stimulansen (monetair, valuta, olie) onderschatten. Integendeel, de prijs die ze zou betalen mocht ze haar verwachtingen naar boven moeten bijstellen is eigenlijk klein als haar beleid maar doeltreffend blijkt. Voor de Federal Reserve staat er meer op het spel: moet ze haar beleid vroegtijdig verkrappen of mag ze wachten tot de inflatie haar doelstelling overstijgt voor ze optreedt? Op basis van de recente verklaringen ziet het ernaar uit dat ze zo lang mogelijk zal talmen. Uiteindelijk is de moeilijkste opdracht voor de beleggers weggelegd: nu de obligatierente extreem laag staat, zal er snel moeten worden gereageerd op goed of slecht nieuws wat heel wat ‘rijvaardigheid’ van de beheerders zal vereisen.

Lees ook corner Markten

Dit bericht is geplaatst in Actualiteit met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *